Το μυθιστόρημά μου είναι ο βράχος, στον οποίο είμαι κρεμασμένος και δεν ξέρω τίποτα απ' ό,τι γίνεται στον κόσμο. - Παρόμοιο με αυτό που έγραψα για μένα στις 9 V.
Εχθές και σήμερα έγραψα λίγο. Ιστορία μ' έναν σκύλο.
Τώρα
διάβασα την αρχή. Είναι άσχημη και προκαλεί πονοκέφαλο. Είναι παρά την
όλη αλήθεια κακή, σχολαστική, μηχανική, ένα ψάρι που κοντανασαίνει ακόμη
σε μια αμμώδη όχθη. Γράφω πολύ πρώιμα το Μπουβάρ και Πεκυσέ. Αν αυτά τα
δύο στοιχεία -τονισμένα πιο πολύ στον «Θερμαστή» και στην «Σωφρονιστική Αποικία»- δεν συνενωθούν, τελείωσα. Υπάρχει όμως προοπτική γι' αυτή την συνένωση;